Nostalgia

Durumum şudur ki; durup dururken uu bu blogu hatırlatıverdi, bişeyler yazasım geldi; ki halihazırda nostalgia modundaydım. Gece gece sıkıldım; etilere yürüdüm, starbucksta oturup mocha mı içtim, o yürümekten kaybettiğim kalorileri fazlasıyla geri almış oldum. Dönerken etiler tarafının haftaiçi gece - epey boş - hali; soğuk hava, nonexistant boğaz manzarası ve arkada çalan Vega-Ankara ile birleşince aklıma Ankara'da beşevler-bahçeli arasındaki Bahriye Üçok bulvarına paralel giden, onun bir arkasındaki cadde geldi (üzerinde starbucks var işte), kendimi orada yürüyormuş gibi hissettim. Sonra biraz aşağı inince bebek taraflarındaki boğaz manzarasını gördüm, şarkı bitti ve soğuk baki olsa da illüzyon yok oldu.

Ha bi de geçen gün durup dururken Woody Allen'ın Midnight in Paris filmini izleyiverdim; alakadar olarak nostaljinin, yaşanmamış döneme olan nostaljik his de olsa, anlamsızlığı ve arbitraryliğini konu ediniyodu; bizim yaşamadığımız özlem duyduğumuz dönemlerde (filmin protagonisti için 1920'ler, benim için sanırım 60lar-70ler falan) de insanlar geçmişe, daha geriye özlem duyuyolardı. Neyse netîcede bu nereye bağlanır; Gogol Bordello - Ultimate'a bağlanır diyelim bu saçmalamayı uzatmadan bitirelim.